Epeisodion 2
Ἄδμητος
οἴμοι, τί δράσω δῆτα σοῦ μονούμενος;
380
Ἄλκηστις
χρόνος μαλάξει σʼ· οὐδέν ἐσθ’ ὁ κατθανών.
Ἄδμητος
ἄγου με σὺν σοί, πρὸς θεῶν, ἄγου κάτω.
Ἄλκηστις
ἀρκοῦμεν ἡμεῖς οἱ προθνῄσκοντες σέθεν.
Ἄδμητος
ὦ δαῖμον, οἵας συζύγου μ’ ἀποστερεῖς.
Ἄλκηστις
καὶ μὴν σκοτεινὸν ὄμμα μου βαρύνεται.
385
Ἄδμητος
ἀπωλόμην ἄρ’, εἴ με δὴ λείψεις, γύναι.
Ἄλκηστις
ὡς οὐκέτ’ οὖσαν οὐδὲν ἂν λέγοις ἐμέ.
Ἄδμητος
ὄρθου πρόσωπον, μὴ λίπῃς παῖδας σέθεν.
Ἄλκηστις
οὐ δῆθ’ ἑκοῦσά γʼ, ἀλλὰ χαίρετʼ, ὦ τέκνα.
Ἄδμητος
βλέψον πρὸς αὐτοὺς βλέψον.
390
Ἄλκηστις
οὐδέν εἰμ’ ἔτι.
390
Ἄδμητος
τί δρᾷς; προλείπεις;
Χορός
βέβηκεν, οὐκέτ’ ἔστιν Ἀδμήτου γυνή.
