Epeisodion 2
Ἄδμητος
κατῆλθον ἄν, καί μ’ οὔθ’ ὁ Πλούτωνος κύων
360
οὔθ’ οὑπὶ κώπῃ ψυχοπομπὸς ἂν Χάρων
ἔσχον, πρὶν ἐς φῶς σὸν καταστῆσαι βίον.
ἀλλ’ οὖν ἐκεῖσε προσδόκα μʼ, ὅταν θάνω,
καὶ δῶμ’ ἑτοίμαζʼ, ὡς συνοικήσουσά μοι.
ἐν ταῖσιν αὐταῖς γάρ μ’ ἐπισκήψω κέδροις
365
σοὶ τούσδε θεῖναι πλευρά τ’ ἐκτεῖναι πέλας
πλευροῖσι τοῖς σοῖς· μηδὲ γὰρ θανών ποτε
σοῦ χωρὶς εἴην τῆς μόνης πιστῆς ἐμοί.
Χορός
καὶ μὴν ἐγώ σοι πένθος ὡς φίλος φίλῳ
λυπρὸν συνοίσω τῆσδε· καὶ γὰρ ἀξία.
370
Ἄλκηστις
ὦ παῖδες, αὐτοὶ δὴ τάδ’ εἰσηκούσατε
πατρὸς λέγοντος μὴ γαμεῖν ἄλλην ποτὲ
γυναῖκ’ ἐφ’ ὑμῖν μηδ’ ἀτιμάσειν ἐμέ.
Ἄδμητος
καὶ νῦν γέ φημι, καὶ τελευτήσω τάδε.
Ἄλκηστις
ἐπὶ τοῖσδε παῖδας χειρὸς ἐξ ἐμῆς δέχου.
375
Ἄδμητος
δέχομαι, φίλον γε δῶρον ἐκ φίλης χερός.
Ἄλκηστις
σὺ νῦν γενοῦ τοῖσδ’ ἀντ’ ἐμοῦ μήτηρ τέκνοις.
Ἄδμητος
πολλή μ’ ἀνάγκη, σοῦ γ’ ἀπεστερημένοις.
Ἄλκηστις
ὦ τέκνʼ, ὅτε ζῆν χρῆν μʼ, ἀπέρχομαι κάτω.
