Eksodos
Ἄδμητος
τί γάρ ποθ’ ἥδ’ ἄναυδος ἕστηκεν γυνή;
Ἡρακλῆς
οὔπω θέμις σοι τῆσδε προσφωνημάτων
κλύειν, πρὶν ἂν θεοῖσι τοῖσι νερτέροις
1145
ἀφαγνίσηται καὶ τρίτον μόλῃ φάος.
ἀλλ’ εἴσαγ’ εἴσω τήνδε· καὶ δίκαιος ὢν
τὸ λοιπόν, Ἄδμητʼ, εὐσέβει περὶ ξένους.
καὶ χαῖρʼ· ἐγὼ δὲ τὸν προκείμενον πόνον
Σθενέλου τυράννῳ παιδὶ πορσυνῶ μολών.
1150
Ἄδμητος
μεῖνον παρ’ ἡμῖν καὶ ξυνέστιος γενοῦ.
Ἡρακλῆς
αὖθις τόδ’ ἔσται, νῦν δ’ ἐπείγεσθαί με δεῖ.
Ἄδμητος
ἀλλ’ εὐτυχοίης, νόστιμον δ’ ἔλθοις δόμον.
ἀστοῖς δὲ πάσῃ τ’ ἐννέπω τετραρχίᾳ,
χοροὺς ἐπ’ ἐσθλαῖς συμφοραῖσιν ἱστάναι
1155
βωμούς τε κνισᾶν βουθύτοισι προστροπαῖς.
νῦν γὰρ μεθηρμόσμεσθα βελτίω βίον
τοῦ πρόσθεν· οὐ γὰρ εὐτυχῶν ἀρνήσομαι.
