urn:cts:greekLit:tlg0062.tlg071.perseus-grc2
Ποδάγρα
ὅμως ποδαγρὸς ὢν καὶ πονῶν ἦρχε στόλου·
260
Ἰθάκης ἄνακτα Λαρτιάδην Ὀδυσσέα
ἐγὼ κατέπεφνον. οὐκ ἄκανθα τρυγόνος.
ὡς οὔτι χαιρήσοντες, ὦ δυσδαίμονες,
ἴσην πάθηθε κόλασιν οἷς δεδράκατε.
Ἰατροὶ
Σύροι μέν ἐσμεν, ἐκ Δαμασκοῦ τῷ γένει,
265
λιμῷ δὲ πολλῷ καὶ πενίᾳ κρατούμενοι
γὴν καὶ θάλασσαν ἐφέπομεν πλανώμενοι·
ἔχομεν δὲ χρῖσμα πατροδώρητον τόδε,
ἐν ᾧ παρηγοροῦμεν ἀλγούντων πόνους.
Ποδάγρα
Τί δὴ τὸ χρῖσμα καὶ τίς ἡ σκευή; φράσον.
270
Ἰατρός
Μύστης με σιγᾶν ὅρκος οὐκ ἐᾷ φράσαι.
καὶ λοισθία θνήσκοντος ἐντολὴ πατρός,
ὃς ἔταξε κεύθειν φαρμάκου μέγα σθένος,
ὃ καὶ σὲ παύειν οἶδεν ἠγριωμένην.
Ποδάγρα
Εἶτ’ ὦ κατάρατοι καὶ κακῶς ὀλούμενοι,
275
ἔστιν τις ἐν γῇ φαρμάκου δρᾶσις τόση,
ὃ χρισθὲν οἶδε τὴν ἐμὴν παῦσαι βίαν;
ἀλλ’ εἶα. τήνδε σύμβασιν συνθώμεθα,
καὶ πειράσωμεν εἴτε φαρμάκου σθένος
