urn:cts:greekLit:tlg0062.tlg071.perseus-grc2
Ποδάγρα
ὁ γὰρ μεταλαβὼν τῶν ἐμῶν μυστηρίων
180
πρῶτον μὲν εὐθὺς εὐστομεῖν διδάσκεται
τέρπων ἅπαντας, εὐτραπέλους λέγων λόγους·
πᾶσιν δ’ ὁρᾶται μετὰ γέλωτος καὶ κρότου.
ὅτ’ ἐπὶ τὰ λουτρὰ φερόμενος βαστάζεται.
Ἄτη γάρ, ἣν Ὅμηρος εἶπεν, εἰμ’ ἐγώ,
185
βαίνουσ’ ἐπ᾿ ἀνδρῶν κρᾶτα καὶ βάσεις ποδῶν
ἁπαλὰς ἔχουσα, παρὰ δὲ τοῖς πολλοῖς βροτῶν
Ποδάγρα καλοῦμαι, γινομένη ποδῶν ἄγρα.
ἀλλ’ εἶα μύσται πάντες ὀργίων ἐμῶν,
γεραίρεθ’ ὕμνοις τὴν ἀνίκητον θεάν.
190
Χόρος
Ἀδαμάντινον ἦθος ἔχουσα κόρα,
πουλυσθενές, ὀβριμόθυμε θεά,
κλύε σῶν ἱερῶν μερόπων ἐνοπάς.
μέγα σὸν κράτος, ὀλβιόφρον Ποδάγρα,
τὰν καὶ Διὸς ὠκὺ πέφρικε βέλος,
195
τρομέει δέ σε κύμαθ’ ἁλὸς βυθίας,
τρομέει βασιλεὺς ἐνέρων Ἀΐδας,
ἐπιδεσμοχαρές, κατακλινοβατές,
κολυσιδρόμα, βασαναστραγάλα,
