De Partitione Oratoria

Sections

1 – 4 5 – 6 7 – 8 9 – 10 11 – 13 14 – 15 16 – 18 19 – 20 21 – 22 23 – 25 26 – 27 28 – 29 30 – 31 32 – 33 34 – 36 37 – 39 40 – 42 43 – 44 45 – 46 47 – 49 50 – 52 53 – 54 55 – 56 57 – 59 60 – 62 63 – 65 66 – 67 68 – 70 70 – 72 73 – 75 76 – 77 78 – 79 80 – 81 82 – 83 84 – 85 87 – 89 90 – 91 92 – 94 95 – 96 97 – 99 100 – 101 102 – 103 104 – 105 106 – 107 108 – 110 111 – 112 113 – 114 115 – 117 118 – 119 120 – 121 122 – 123 124 – 125 126 – 127 128 – 129 130 – 131 132 – 133 134 – 135 136 – 138 139 – 140

Latince

19 communia autem simplicium coniunctorumque haec sunt quinque quasi lumina, dilucidum breve probabile inlustre suave. Dilucidum fiet usitatis verbis propriis dispositis, autaut om. P circumscriptione conclusaconclusa vulg.: concisa P aut intermissione aut concisione verborum; obscurum autem aut longitudine aut contractione orationis aut ambiguitate aut inflexione atque immutatione verborum. Brevitas autem conficitur simplicibus verbis, semel una quaque re dicenda, nulli rei nisi ut dilucide dicas serviendo. Probabile autem genus est orationis, si non nimis est comptum atque expolitum, si est auctoritas ac pondus in verbis, si sententiae vel graves vel aptae opinio— nibus hominum ac moribus.

20 inlustris est autem oratio, si et verba gravitate delecta ponuntur et translata et supralataet supralata om. P et ad nomen adiuncta et duplicata et idem significantia atque ab ipsa actione atque imitationeatque imitatione om. P codd. dett. (Fredrich confert Quint. viii. 3. 43) rerum non abhorrentia. Est enim haec pars orationis, quae rem constituat paene ante oculos; isis vulg.: iis P: his codd. enim maxime sensus attingitur, sed et ceteri tamen et maxime mens ipsa moveri potest. Sed quae dicta suntsunt om. P de oratione dilucida, cadunt in hanc inlustrem omnia. Est enim plus aliquanto inlustre quam illud dilucidum. Altero fit ut intellegamus, altero ut videre videamur.