De Partitione Oratoria

Sections

1 – 4 5 – 6 7 – 8 9 – 10 11 – 13 14 – 15 16 – 18 19 – 20 21 – 22 23 – 25 26 – 27 28 – 29 30 – 31 32 – 33 34 – 36 37 – 39 40 – 42 43 – 44 45 – 46 47 – 49 50 – 52 53 – 54 55 – 56 57 – 59 60 – 62 63 – 65 66 – 67 68 – 70 70 – 72 73 – 75 76 – 77 78 – 79 80 – 81 82 – 83 84 – 85 87 – 89 90 – 91 92 – 94 95 – 96 97 – 99 100 – 101 102 – 103 104 – 105 106 – 107 108 – 110 111 – 112 113 – 114 115 – 117 118 – 119 120 – 121 122 – 123 124 – 125 126 – 127 128 – 129 130 – 131 132 – 133 134 – 135 136 – 138 139 – 140

Latince

68 atque haec fere est partitio consultationum. C. Cognovi, sed quae sit ratio in his inveniendi et disponendi requiro. P. Quid, tutu om. P aliamnequidne P censes ac nonac non Stroebel: annon P: et non codd. eandem quae est exposita, ut ex eisdem locis ad fidem et ad inveniendum ducantur omnia? Conlocandi autem quae est exposita in aliis ratio, eadem huc transferetur.

68 C. Cognita igitur omni distributione propositorum causarum nobis genera et praecepta restant.

69 P. Admodum. Et earum quidem forma duplex est: quarum altera delectationem sectatur auriumaltera ... aurium om. P , altera, iusalterius codd. dett. ut obtineat probet efficiat quod agit, unde omnis est suscepta contentio. Itaque illud superius exornatio dicitur: quod cum latum genus esse potest saneque varium, unum ex eo deligimus, quod ad laudandos claros viros suscipimus et ad improbos vituperandos. Genus enim nullum est orationis quod aut uberius ad dicendum aut utilius civitatibus esse possit aut in quo magis orator in cognitione virtutum vitiorumque versetur. Reliquum autem genus causarum aut in provisione posteri temporis aut in praeteriti disceptatione versatur; quorum alterum deliberationis est alterum iudici.

70 ex qua partitione tria genera causarum exstiterunt: unum, quod a meliore parte laudationis est appellatum, deliberationis alterum, tertium iudiciorum. Quam ob rem de primo primum, si placet, disputemus. C. Mihi vero placet.