Book 3
157
inhorrescit mare,
157
tenebrae conduplicantur, noctisque et nimbum occaecat nigror,
157
flamma inter nubis coruscat, caelum tonitru contremit,
157
grando mixta imbri largifico subita praecipitans cadit,
157
undique omnes venti erumpunt, saevi exsistunt turbines,
157
fervit aestu pelagus:
157
omnia fere, quo essent clariora, translatis per similitudinem verbis dicta sunt;
158
aut quo significatur magis res tota sive facti alicuius sive consili, ut ille, qui occultantem consulto, ne id, quod ageretur, intellegi posset, duobus translatis verbis similitudine ipsa indicat:
158
quandoquidem is se circum vestit dictis, saepit se dolo.
158
Non numquam etiam brevitas translatione conficitur, ut illud "si telum manu fugit": imprudentia teli missi brevius propriis verbis exponi non potuit, quam est uno significata translato.
159
Hoc in genere persaepe mihi admirandum videtur quid sit, quod omnes translatis et alienis magis delectentur verbis quam propriis et suis. Nam si res suum nomen et vocabulum proprium non habet, ut pes in navi, ut nexum, quod per libram agitur, ut in uxore divortium, necessitas cogit, quod non habeas, aliunde sumere; sed in suorum verborum maxima copia tamen homines aliena multo magis, si sunt ratione translata, delectant.
