Laelius De Amicitia

Sections

1 – 2 3 – 4 5 – 6 7 – 8 9 – 10 11 – 11 12 – 13 14 – 14 15 – 16 17 – 18 19 – 20 20 – 21 22 – 22 23 – 23 24 – 25 26 – 26 27 – 28 29 – 30 31 – 33 33 – 34 35 – 36 37 – 38 39 – 40 41 – 41 42 – 43 44 – 46 47 – 47 48 – 49 50 – 51 52 – 54 55 – 57 58 – 58 59 – 60 61 – 62 63 – 64 65 – 66 67 – 68 69 – 70 71 – 73 74 – 76 76 – 77 78 – 80 81 – 82 83 – 85 86 – 87 87 – 88 88 – 89 90 – 92 93 – 96 96 – 97 98 – 100 100 – 101 102 – 103 104 – 104

İngilizce Latince

87 quin etiam si quis asperitate ea est et immanitate naturae, congressus ut hominum fugiat atque oderit, qualem fuisse Athenis Timonem nescio quem accepimus, tamen is pati non possit, ut non anquirat aliquem, apud quem evomat virus acerbitatis suae. atque hoc maxime iudicaretur, si quid tale possit contingere, ut aliquis nos deus ex hac hominum frequentia tolleret et in solitudine uspiam collocaret atque ibi suppeditans omnium rerum quas natura desiderat, abundantiam et copiam, hominis omnino aspiciendi potestatem eriperet—quis tam esset ferreus qui eam vitam ferre posset cuique non auferret fructum voluptatum omnium solitudo?

88 verum ergo illud est, quod a Tarentino Archyta, ut opinor, dici solitum nostros senes commemorare audivi ab aliis senibus auditum: si quis in caelum ascendisset naturamque mundi et pulchritudinem siderum perspexisset, insuavem illam admirationem ei fore, quae iucundissima fuisset, si aliquem cui narraret habuisset. Sic natura solitarium nihil amat semperque ad aliquod tamquam adminiculum adnititur, quod in amicissimo quoque dulcissimum est.