De Senectute

Sections

1 – 2 3 – 4 4 – 5 6 – 7 8 – 9 10 – 10 11 – 12 13 – 14 14 – 15 15 – 18 19 – 20 21 – 22 23 – 25 25 – 26 27 – 28 29 – 30 31 – 32 33 – 34 34 – 35 36 – 37 38 – 38 39 – 41 41 – 42 42 – 43 44 – 45 46 – 47 48 – 50 50 – 50 51 – 51 52 – 53 53 – 56 56 – 56 57 – 58 59 – 59 60 – 61 62 – 64 64 – 66 66 – 67 68 – 69 70 – 71 72 – 73 74 – 75 76 – 77 78 – 79 80 – 81 82 – 83 83 – 84 85 – 85

Latince

1 O Tite, si quid ego adiuero curamve levasso quae nunc te coquit et versat in pectore fixa, ecquid erit praemi? licet enim mihi versibus isdem affari te, Attice, quibus affatur Flamininum ille vir haud magna cum re, sed plenus fidei, quamquam certo scio non, ut Flamininum, sollicitari te, Tite, sic noctesque diesque, novi enim moderationem animi tui et aequitatem, teque non cognomen solum Athenis deportasse, sed humanitatem et prudentiam intellego. et tamen te suspicor isdem rebus quibus me ipsum interdum gravius commoveri, quarum consolatio et maior est et in aliud tempus differenda.

1 nunc autem visum est mihi de senectute aliquid ad te conscribere,

2 hoc enim onere, quod mihi commune tecum est, aut iam urgentis aut certe adventantis senectutis et te et me ipsum levari volo; etsi te quidem id modice ac sapienter, sicut omnia, et ferre et laturum esse certo scio. sed mihi, cum de senectute vellem aliquid scribere, tu occurrebas dignus eo munere, quo uterque nostrum communiter uteretur. mihi quidem ita iucunda huius libri confectio fuit, ut non modo omnis absterserit senectutis molestias, sed effecerit mollem etiam et iucundam senectutem. numquam igitur laudari satis digne philosophia poterit, cui qui pareat omne tempus aetatis sine molestia possit degere.