De Senectute

Sections

1 – 2 3 – 4 4 – 5 6 – 7 8 – 9 10 – 10 11 – 12 13 – 14 14 – 15 15 – 18 19 – 20 21 – 22 23 – 25 25 – 26 27 – 28 29 – 30 31 – 32 33 – 34 34 – 35 36 – 37 38 – 38 39 – 41 41 – 42 42 – 43 44 – 45 46 – 47 48 – 50 50 – 50 51 – 51 52 – 53 53 – 56 56 – 56 57 – 58 59 – 59 60 – 61 62 – 64 64 – 66 66 – 67 68 – 69 70 – 71 72 – 73 74 – 75 76 – 77 78 – 79 80 – 81 82 – 83 83 – 84 85 – 85

Latince

6 LAELIUS. Atqui, Cato, gratissimum nobis, ut etiam pro Scipione pollicear, feceris, si, quoniam speramus, volumus quidem certe, senes fieri, multo ante a te didicerimus quibus facillime rationibus ingravescentem aetatem ferre possimus.

6 CATO. Faciam vero, Laeli, praesertim si utrique vestrum, ut dicis, gratum futurum est.

6 LAELIUS. Volumus sane, nisi molestum est, Cato, tamquam longam aliquam viam confeceris, quam nobis quoque ingrediendum sit, istuc, quo pervenisti, videre quale sit.

7 CATO. Faciam ut potero, Laeli. saepe enim interfui querellis aequalium meorum, pares autem vetere proverbio cum paribus facillime congregantur, quae C. Salinator, quae Sp. Albinus, homines consulares, nostri fere aequales, deplorare solebant, tum quod voluptatibus carerent, sine quibus vitam nullam putarent, tum quod spernerentur ab eis, a quibus essent coli soliti; qui mihi non id videbantur accusare, quod esset accusandum. nam si id culpa senectutis accideret, eadem mihi usu venirent reliquisque omnibus maioribus natu, quorum ego multorum cognovi senectutem sine querella, qui se et libidinum vinculis laxatos esse non moleste ferrent nec a suis despicerentur. sed omnium istius modi querellarum in moribus est culpa, non in aetate. moderati enim et nec difficiles nec inhumani senes tolerabilem senectutem agunt, importunitas autem et inhumanitas omni aetati molesta est.