De Senectute

Sections

1 – 2 3 – 4 4 – 5 6 – 7 8 – 9 10 – 10 11 – 12 13 – 14 14 – 15 15 – 18 19 – 20 21 – 22 23 – 25 25 – 26 27 – 28 29 – 30 31 – 32 33 – 34 34 – 35 36 – 37 38 – 38 39 – 41 41 – 42 42 – 43 44 – 45 46 – 47 48 – 50 50 – 50 51 – 51 52 – 53 53 – 56 56 – 56 57 – 58 59 – 59 60 – 61 62 – 64 64 – 66 66 – 67 68 – 69 70 – 71 72 – 73 74 – 75 76 – 77 78 – 79 80 – 81 82 – 83 83 – 84 85 – 85

Latince

56 sed venio ad agricolas, ne a me ipso recedam. in agris erant tum senatores, id est senes—si quidem aranti L. Quinctio Cincinnato nuntiatum est eum dictatorem esse factum, cuius dictatoris iussu magister equitum C. Servilius Ahala Sp. Maelium regnum appetentem occupatum interemit. A villa in senatum arcessebatur et Curius et ceteri senes, ex quo qui eos arcessebant viatores nominati sunt. num igitur horum senectus miserabilis fuit, qui se agri cultione oblectabant? mea quidem sententia haud scio an nulla beatior possit esse, neque solum officio, quod hominum generi universo cultura agrorum est salutaris, sed et delectatione quam dixi, et saturitate copiaque rerum omnium, quae ad victum hominum, ad cultum etiam deorum pertinent, ut, quoniam haec quidam desiderant, in gratiam iam cum voluptate redeamus. Semper enim boni assiduique domini referta cella vinaria, olearia, etiam penaria est, villaque tota locuples est, abundat porco haedo agno gallina, lacte caseo melle. iam hortum ipsi agricolae succidiam alteram appellant. conditiora facit haec supervacaneis etiam operis aucupium atque venatio.