3–5
Damoetas
Dic, quibus in terris—et eris mihi magnus Apollo—
tris pateat caeli spatium non amplius ulnas.
105
Menalcas
Dic, quibus in terris inscripti nomina regum
nascantur flores, et Phyllida solus habeto.
Palaemon
Non nostrum inter vos tantas componere lites.
Et vitula tu dignus, et hic, et quisquis amores
aut metuet dulces, aut experietur amaros.
110
Claudite iam rivos, pueri, sat prata biberunt.
Menalcas
Cur non, Mopse, boni quoniam convenimus ambo,
tu calamos inflare levis, ego dicere versus,
hic corylis mixtas inter consedimus ulmos?
Mopsus
Tu maior; tibi me est aequum parere, Menalca,
sive sub incertas zephyris motantibus umbras,
5
sive antro potius succedimus: aspice, ut antrum
silvestris raris sparsit labrusca racemis.
Menalcas
Montibus in nostris solus tibi certat Amyntas.
Mopsus
Quid, si idem certet Phoebum superare canendo?
Menalcas
Incipe, Mopse, prior, si quos aut Phyllidis ignes,
10
aut Alconis habes laudes, aut iurgia Codri:
incipe, pascentis servabit Tityrus haedos.
