3
Damoetas
Pollio amat nostram, quamvis est rustica, Musam:
Pierides vitulam lectori pascite vestro.
85
Menalcas
Pollio et ipse facit nova carmina: pascite taurum,
iam cornu petat et pedibus qui spargat arenam.
Damoetas
Qui te, Pollio, amat, veniat quo te quoque gaudet:
mella fluant illi, ferat et rubus asper amomum.
Menalcas
Qui Bavium non odit, amet tua carmina, Maevi,
90
atque idem iungat vulpes et mulgeat hircos.
Damoetas
Qui legitis flores et humi nascentia fraga,
frigidus, O pueri, fugite hinc, latet anguis in herba.
Menalcas
Parcite, oves, nimium procedere; non bene ripae
creditur; ipse aries etiam nunc vellera siccat.
95
Damoetas
Tityre, pascentes a flumine reice capellas:
ipse ubi tempus erit, omnis in fonte lavabo.
Menalcas
Cogite ovis, pueri; si lac praeceperit aestus,
ut nuper, frustra pressabimus ubera palmis.
Damoetas
Heu, heu, quam pingui macer est mihi taurus in ervo!
100
Idem amor exitium est pecori pecorisque magistro.
Menalcas
His certe neque amor causa est; vix ossibus haerent.
nescio quis teneros oculus mihi fascinat agnos.
