Pro Rege Deiotaro

Sections

1 – 2 3 – 4 5 – 7 8 – 8 9 – 10 11 – 11 12 – 13 14 – 14 15 – 15 16 – 16 17 – 17 18 – 18 19 – 20 21 – 21 22 – 23 24 – 24 25 – 25 26 – 26 27 – 28 29 – 29 30 – 30 31 – 32 33 – 33 34 – 34 35 – 35 36 – 36 37 – 37 38 – 39 40 – 41 42 – 43

Latince

22 et fratres meos, inquit, quod erant conscii, in vinclavincla CαD: vincula cett. (ita l. 14) coniecitcoegit Cα. cum igitur eos vinciret quos secum habebat, te solutum Romam mittebat qui eadem scires quae illos scire dicis?

22 reliqua pars accusationis duplex fuit: una regem in speculis semper fuissein spec. semp. fu. Cαh: in spec. fu. semp. ag: semp. in spec. fu. β, cum a te animo essetesset animo β alieno, altera exercitum eum contra te magnum comparasse. de exercitu dicam breviter, ut cetera. numquam eas copias rex Deiotarus habuit quibus inferre bellum populo Romano posset, sed quibus finis suos ab excursionibus et latrociniislatroc. hostium γ tueretur et imperatoribus nostris auxilia mitteret. atque antea quidem maiores copias alere poterat; nunc exiguas vix tueri potest.

23 at misit ad nescio quem Caeciliumad Caec. nescio quem β: sed eos quos misit, quod ire noluerunt, in vincla coniecit. non quaero quam veri simile sitnon sit γ veri simile sit aut] verissiles itaut C: veris si lesit aut H: simile sit veri A aut nonnon ante habuisse del. Cardenus habuisse regem quosquos misisset β mitteret aut eos qui missi essent non paruisse, aut, qui dicto audientesaudientes CαDag: obaud. h: obed. BE in tanta re non fuissent, eos vinctos potius quam necatos. sed tamen cum ad Caecilium mittebat, utrum causam illam victam esse nesciebat an Caecilium istum magnum hominem putabat? quem profecto is qui optime nostros homines novit vel quia non nosset vel si nosset, contemneret.