Pro Cn. Plancio

Sections

1 – 2 3 – 3 4 – 4 5 – 6 6 – 7 8 – 8 9 – 9 10 – 11 12 – 12 13 – 13 14 – 14 15 – 15 16 – 16 17 – 17 18 – 18 19 – 19 20 – 20 21 – 21 22 – 22 23 – 24 24 – 25 26 – 26 27 – 27 28 – 28 29 – 30 30 – 31 31 – 32 33 – 33 34 – 34 35 – 35 36 – 36 37 – 37 38 – 39 40 – 41 41 – 42 43 – 43 44 – 44 45 – 45 46 – 47 47 – 48 49 – 49 50 – 50 51 – 51 52 – 52 53 – 53 54 – 54 55 – 55 56 – 56 57 – 57 58 – 58 59 – 59 60 – 60 61 – 61 62 – 62 63 – 63 64 – 64 65 – 65 66 – 66 67 – 67 68 – 69 69 – 70 71 – 71 72 – 72 73 – 73 74 – 74 75 – 75 76 – 77 77 – 77 78 – 78 79 – 80 81 – 81 82 – 82 83 – 83 84 – 85 86 – 86 87 – 87 88 – 88 89 – 89 90 – 90 91 – 92 93 – 93 94 – 94 95 – 95 96 – 96 97 – 97 98 – 99 100 – 100 101 – 101 102 – 103 104 – 104

Latince

58 sed venio iamiam om. T ad L. Cassium, familiarem meum, cuius ex oratione ne illum quidem Iuventium tecum expostulavi, quem ille omni et humanitate et virtuteet humanitate (humilitate T) et virtute TE: et virtute et humanitate cett. ornatus adulescens primum de plebe aedilem curulem factum esse dixit. in quo, Cassi, si ita tibiita tibi TE: tibi ita Schol.: illa (ista apϚ) tibi cett. respondeam, nescisse id populum Romanum, neque fuisse qui id nobisid fuisse qui nobis T narraret, praesertim mortuo CongoConco Schol.: long. T: longe E: longino cett.: corr. Roth, non, ut opinor, admirere, cum ego ipse non abhorrens a studio antiquitatis me hic id ex te primumaudisse primum T audisse confitearconfiteor E. et quoniam tua fuit perelegans et persubtilis oratio, digna equitis Romani vel studio vel pudore, quoniamque sic ab his es auditus ut magnus honos et ingenio et humanitati tuae tribueretur, respondebo ad ea quae dixisti, quae pleraque de ipso meipso (-os T) me T, Lambinus: ipso fine cett. fuerunt; in quibus ipsi aculei, si quos habuisti in me reprehendendo, tamen mihi non ingrati acciderunt.