Pro P. Sestio

Sections

1 – 1 2 – 3 4 – 5 6 – 6 7 – 7 8 – 8 9 – 9 10 – 11 12 – 12 13 – 13 14 – 14 15 – 15 16 – 16 17 – 17 18 – 18 19 – 20 20 – 21 22 – 22 23 – 23 24 – 24 25 – 25 26 – 26 27 – 27 28 – 29 29 – 29 30 – 30 31 – 31 32 – 32 33 – 33 34 – 34 35 – 36 37 – 37 38 – 38 39 – 39 40 – 40 41 – 41 42 – 42 43 – 43 44 – 44 45 – 45 46 – 46 47 – 47 48 – 48 49 – 49 50 – 50 51 – 51 52 – 52 53 – 53 54 – 54 55 – 55 56 – 56 57 – 57 58 – 58 59 – 59 60 – 60 61 – 61 62 – 62 63 – 63 64 – 65 66 – 66 67 – 67 68 – 68 69 – 69 70 – 70 71 – 71 72 – 72 73 – 73 74 – 74 75 – 75 76 – 77 77 – 77 78 – 78 79 – 79 80 – 80 81 – 81 82 – 82 83 – 83 84 – 84 85 – 85 86 – 86 87 – 87 88 – 88 89 – 89 90 – 91 92 – 92 93 – 93 94 – 94 95 – 96 96 – 97 98 – 98 99 – 100 100 – 101 102 – 102 103 – 103 104 – 104 105 – 105 106 – 106 107 – 107 108 – 109 110 – 110 110 – 111 112 – 113 114 – 114 115 – 115 116 – 116 117 – 117 118 – 119 119 – 119 120 – 121 121 – 121 122 – 122 123 – 123 124 – 125 126 – 127 127 – 127 128 – 128 129 – 129 130 – 130 131 – 131 131 – 131 132 – 132 133 – 133 134 – 134 135 – 135 136 – 137 138 – 138 139 – 139 140 – 140 141 – 141 142 – 142 143 – 143 144 – 144 145 – 145 146 – 147

Latince

146 si hoc non est satis, quod haec omnia deleta videntur reditu meo, multo mihi, multo, inquam, iudices, praestat in eandem illam recidere fortunam quam tantam importare meis defensoribus et conservatoribus calamitatem. an ego in hac urbe esse possim, his pulsis qui me huius urbis compotem fecerunt? non ero, non potero esse, iudices; neque hic umquam puer, qui his lacrimis qua sit pietate declarat, amisso patre suo propter me, me ipsum incolumem videbit, nec, quotienscumque me viderit, ingemescetingemescet PG1: ingemiscet B rell. (Vat. § 39) ac pestem suam ac patris sui sese sese P2Hk: esse (per compend.) G dicet videre. ego vero hoshos ut C. Fr. Hermann ita k: eos Madv.: vos codd. in omni fortuna, quaecumque erit oblata, complectar, nec me ab iis quos meo nomine sordidatos videtis umquam ulla fortuna divellet; neque eae nationes quibus me senatus commendavit, quibus de me gratias egit, hunc exsulem propter me sine me videbunt.

147 sed haec di immortales, qui me suis templis advenientem receperunt stipatum ab his viris et P. Lentulo consule, atque ipsa res publica, qua nihil est sanctius, vestrae potestati, iudices, commiserunt. vos hoc iudicio omnium bonorum mentis confirmare, improborumimproborum impetum K. Busche (§ 62) reprimere potestis, vos his civibus uti optimis, vos me reficere et renovare rem publicam. qua re vos obtestor atque obsecro ut, si me salvum esse voluistis, eos conservetis per quos me reciperavistis.

← Previous 134 / 134 →

Şifre Yenileme