Pro P. Sestio

Sections

1 – 1 2 – 3 4 – 5 6 – 6 7 – 7 8 – 8 9 – 9 10 – 11 12 – 12 13 – 13 14 – 14 15 – 15 16 – 16 17 – 17 18 – 18 19 – 20 20 – 21 22 – 22 23 – 23 24 – 24 25 – 25 26 – 26 27 – 27 28 – 29 29 – 29 30 – 30 31 – 31 32 – 32 33 – 33 34 – 34 35 – 36 37 – 37 38 – 38 39 – 39 40 – 40 41 – 41 42 – 42 43 – 43 44 – 44 45 – 45 46 – 46 47 – 47 48 – 48 49 – 49 50 – 50 51 – 51 52 – 52 53 – 53 54 – 54 55 – 55 56 – 56 57 – 57 58 – 58 59 – 59 60 – 60 61 – 61 62 – 62 63 – 63 64 – 65 66 – 66 67 – 67 68 – 68 69 – 69 70 – 70 71 – 71 72 – 72 73 – 73 74 – 74 75 – 75 76 – 77 77 – 77 78 – 78 79 – 79 80 – 80 81 – 81 82 – 82 83 – 83 84 – 84 85 – 85 86 – 86 87 – 87 88 – 88 89 – 89 90 – 91 92 – 92 93 – 93 94 – 94 95 – 96 96 – 97 98 – 98 99 – 100 100 – 101 102 – 102 103 – 103 104 – 104 105 – 105 106 – 106 107 – 107 108 – 109 110 – 110 110 – 111 112 – 113 114 – 114 115 – 115 116 – 116 117 – 117 118 – 119 119 – 119 120 – 121 121 – 121 122 – 122 123 – 123 124 – 125 126 – 127 127 – 127 128 – 128 129 – 129 130 – 130 131 – 131 131 – 131 132 – 132 133 – 133 134 – 134 135 – 135 136 – 137 138 – 138 139 – 139 140 – 140 141 – 141 142 – 142 143 – 143 144 – 144 145 – 145 146 – 147

Latince

118 sed quid ego populi Romani animum virtutemque commemoro, libertatem iam ex diuturna servitute dispicientis, in eo homine cui tum petenti iam aedilitatem ne histriones quidem coram sedenti pepercerunt? nam cum ageretur togata Simulans, ut opinor, caterva tota clarissima concentione in oreori Koch: in os Schuetz impuri hominis imminens contionata est: huic, Tite, tuahuic, Tite, tua Halm: huic tite tua PG (sed G etua: vitae tua B, vitae tuae w). póst principia atque éxitus vitiósae vitaeRibbeck, Com. Rom., p. 203 haec, taetérrime, Sunt póst principia atque éxitus ⟨maláe⟩ vitiosae vitáe—! sedebat exanimatus, et is qui antea cantorum convicio contiones celebrare suas solebat cantorum ipsorum vocibus eiciebatur. et quoniam facta mentio est ludorum, ne illud quidem praetermittam, in magna varietate sententiarum numquam ullum fuisse locum, in quo aliquid a poeta dictum cadere in tempus nostrum videretur, quod aut populum universum fugeret aut non exprimeretaut non exprimeret s. l. P2 ipse actor.

119 et quaeso hoc locohoc in loco Schol., iudices, ne qua levitate me ductum ad insolitum genus dicendi labi putetis, si de poetis, de histrionibus, de ludis in iudicio loquar.

← Previous 107 / 134 Next →

Şifre Yenileme