De domo sua ad pontifices

Sections

1 – 1 2 – 3 3 – 4 5 – 6 7 – 7 8 – 8 9 – 9 10 – 10 11 – 11 12 – 12 13 – 13 14 – 14 15 – 16 17 – 17 18 – 18 19 – 20 21 – 21 22 – 22 23 – 23 24 – 24 25 – 25 26 – 26 27 – 28 29 – 29 30 – 30 31 – 32 33 – 34 34 – 34 35 – 35 36 – 36 37 – 37 38 – 39 40 – 40 41 – 41 42 – 42 43 – 43 44 – 44 45 – 45 46 – 47 48 – 48 49 – 50 50 – 50 51 – 52 53 – 53 54 – 54 55 – 56 57 – 57 58 – 59 60 – 61 62 – 62 63 – 63 64 – 64 65 – 65 66 – 67 68 – 68 69 – 69 70 – 71 72 – 73 74 – 75 76 – 76 77 – 77 78 – 78 79 – 79 80 – 80 81 – 81 82 – 82 83 – 84 85 – 86 87 – 87 88 – 89 90 – 90 91 – 92 92 – 93 94 – 95 96 – 96 97 – 97 98 – 98 99 – 99 100 – 100 101 – 101 102 – 103 104 – 104 105 – 105 106 – 106 107 – 107 108 – 109 110 – 110 111 – 112 113 – 114 115 – 115 116 – 116 117 – 117 118 – 119 120 – 121 122 – 122 123 – 124 125 – 125 126 – 126 127 – 127 128 – 128 129 – 129 130 – 130 131 – 131 132 – 132 133 – 133 134 – 134 135 – 135 136 – 136 137 – 137 138 – 138 139 – 139 140 – 140 141 – 141 142 – 143 144 – 144 145 – 145 146 – 146 147 – 147

Latince

97 accepi, pontifices, magnum atque incredibilem dolorem: non nego, neque istam mihi adscisco sapientiam quam non nulli in me requirebant, qui me animo nimis fracto esse atque adflicto loquebantur. an ego poteram, cum a tot rerum tanta varietate divellerer, quas idcirco praetereo quod ne nunc quidem sine fletu commemorare possum, infitiari me esse hominem et communem naturae sensum repudiare? tum vero neque illud meum factum laudabile nec beneficium ullum a me in rem publicam profectum dicerem, si quidem ea rei publicae causa reliquissem quibus aequo animo carerem, eamque animi duritiam, sicut corporis, quod cum uritur non sentit, stuporem potius quam virtutem putarem.