De domo sua ad pontifices

Sections

1 – 1 2 – 3 3 – 4 5 – 6 7 – 7 8 – 8 9 – 9 10 – 10 11 – 11 12 – 12 13 – 13 14 – 14 15 – 16 17 – 17 18 – 18 19 – 20 21 – 21 22 – 22 23 – 23 24 – 24 25 – 25 26 – 26 27 – 28 29 – 29 30 – 30 31 – 32 33 – 34 34 – 34 35 – 35 36 – 36 37 – 37 38 – 39 40 – 40 41 – 41 42 – 42 43 – 43 44 – 44 45 – 45 46 – 47 48 – 48 49 – 50 50 – 50 51 – 52 53 – 53 54 – 54 55 – 56 57 – 57 58 – 59 60 – 61 62 – 62 63 – 63 64 – 64 65 – 65 66 – 67 68 – 68 69 – 69 70 – 71 72 – 73 74 – 75 76 – 76 77 – 77 78 – 78 79 – 79 80 – 80 81 – 81 82 – 82 83 – 84 85 – 86 87 – 87 88 – 89 90 – 90 91 – 92 92 – 93 94 – 95 96 – 96 97 – 97 98 – 98 99 – 99 100 – 100 101 – 101 102 – 103 104 – 104 105 – 105 106 – 106 107 – 107 108 – 109 110 – 110 111 – 112 113 – 114 115 – 115 116 – 116 117 – 117 118 – 119 120 – 121 122 – 122 123 – 124 125 – 125 126 – 126 127 – 127 128 – 128 129 – 129 130 – 130 131 – 131 132 – 132 133 – 133 134 – 134 135 – 135 136 – 136 137 – 137 138 – 138 139 – 139 140 – 140 141 – 141 142 – 143 144 – 144 145 – 145 146 – 146 147 – 147

Latince

27 qua quidem inin del. Wolf sententia si Cn. Pompei dignitas aucta est coniunctaesset non coniuncta Halm cum utilitate communi, certe laudandus essem si eius dignitati suffragatus viderer qui meae saluti opem et auxilium tulisset. desinant, desinant homines isdem machinis sperare me restitutum posse labefactari quibus antea stantem perculerunt. quod enim parper P1 amicitiae consularisamicitia consulari Savels fuit umquam in hac civitate coniunctius quam fuimus inter nos ego et Cn. Pompeius? quis apud populum Romanum de illius dignitate inlustriusillustrius ut Lamb. ita b2: industrius codd., quis inin Lg. 9 et Lamb.: om. P1 (senatui P2B rell.) senatu saepius dixit? qui tantus fuit labor, quae simultas, quae contentio, quam ego non pro illius dignitate susceperim? qui ab illo in me honos, quae praedicatio de mea laude, quae remuneratio benivolentiae praetermissa est? hanc nostram coniunctionem,

28 hanc conspirationem in re publica bene gerenda, hanc iucundissimam vitae atque officiorum omnium societatem certi homines fictis sermonibus et falsis criminibus diremerunt, cum idem illum ut me metueret, me caveret, monerent, idem apud me mihi illum uni esse inimicissimum dicerent, ut neque ego ab illo quae mihi petenda essent satis audaciter petere possem, neque ille, tot suspicionibus certorum hominum et scelere exulceratus, quae meum tempus postularet satis prolixe mihi polliceretur.

← Previous 23 / 118 Next →

Şifre Yenileme