Pro A. Caecina

Sections

1 – 2 3 – 4 5 – 5 6 – 7 8 – 8 9 – 10 11 – 13 14 – 15 16 – 17 18 – 19 20 – 21 22 – 22 23 – 24 25 – 26 27 – 28 29 – 30 31 – 32 33 – 34 35 – 35 36 – 36 37 – 38 39 – 40 41 – 42 43 – 44 45 – 46 47 – 48 49 – 49 50 – 51 52 – 53 54 – 54 55 – 56 57 – 58 59 – 59 60 – 61 62 – 63 64 – 64 65 – 66 67 – 68 69 – 70 71 – 72 73 – 73 74 – 74 75 – 76 77 – 78 79 – 79 80 – 80 81 – 82 83 – 84 85 – 86 87 – 87 88 – 88 89 – 90 91 – 92 93 – 94 95 – 96 97 – 97 98 – 99 100 – 101 102 – 103 104 – 104

İngilizce Latince

6 recuperatores, non vos tam propter iuris obscuram dubiamque rationem bis iam de eadem causa dubitasse quam, quod videtur ad summam illius existimationem hoc iudicium pertinere, moram ad condemnandum quaesisse simul et illi spatium ad sese conligendum dedisse. quod quoniam iam in consuetudinem venit et id viri boni vestri similes in iudicando faciunt, reprehendendum fortasse minus, querendum vero magis etiam videtur, ideo quod omnia iudicia aut distrahendarum controversiarum aut puniendorum maleficiorum causa reperta sunt, quorum alterum levius est, propterea quod et minus laedit et persaepe disceptatore domestico diiudicatur, alterum est vehementissimum, quod et ad graviores res pertinet et non honorariam operam amici, sed severitatem iudicis ac vim requirit.

7 quod est gravius, et cuius rei causa maxime iudicia constituta sunt, id iam mala consuetudine dissolutum est. nam ut quaeque res est turpissima, sic maxime et maturissime vindicanda est, at eadem, quia existimationis periculum est, tardissime iudicatur. qui igitur convenit, quae causa fuerit ad constituendum iudicium, eandem moram esse ad iudicandum? si quis quod spopondit, qua in re verbo se uno obligavit, id non facit, maturo iudicio sine ulla religione iudicis condemnatur; qui per tutelam aut societatem aut rem mandatam aut fiduciae rationem fraudavit quempiam, in eo quo delictum maius est, eo poena est tardior?