Περὶ τοῦ παραφθέγματος

Sections

365 – 365 366 – 366 366 – 366 367 – 367 367 – 367 368 – 368 369 – 369 369 – 369 370 – 370 370 – 370 371 – 371 372 – 372 372 – 372 373 – 373 374 – 374 374 – 374 375 – 375 375 – 375 376 – 376 376 – 376 377 – 377 378 – 378 379 – 379 380 – 380 381 – 381 382 – 382 382 – 382 383 – 383 384 – 384 384 – 384 385 – 385 385 – 386 386 – 386 387 – 387 388 – 388 388 – 388 389 – 389 389 – 389 390 – 390 390 – 390 391 – 391 392 – 392 392 – 392 393 – 393 394 – 394 395 – 395 395 – 395 396 – 396 396 – 396 397 – 397 398 – 398 399 – 399 399 – 399 400 – 400 401 – 401

Yunanca

370 φέρε δὴ πάλιν ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τοὺς ἄνδρας περὶ ὧν διαλέγονται. οὔκουν δοκεῖ σοι σαφέστατα ἀνθρώπων Ὅμηρος πεποιηκέναι τὸν Ἀχιλλέα λέγοντα εἰς αὑτὸν ἄλλα τε δὴ καὶ εἰσάπαξ οὕτως; ἀλλʼ ἧμαι παρὰ νηυσὶν ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης, [ἄν τε σὺ βούλῃ, φησὶν, ἄν τε μή· κἂν ἔτι κάκιον ἢ νῦν διαφθαρῇ] τοῖος ἐὼν οἷος οὔ τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.