Şiir 2
et mea Romulei venient ad carmina patres,
tu deeris. Crispine, mihi, cuneosque per omnes
te meus absentem circumspectabit Achilles,
sed venies melior—vatum non irrita currunt
omina—. quique aquilas tibi nunc et castra recludit,
165
idem omnes perferre gradus cingique superbis
fascibus et patrias dabit insedisse curules.
Sed quis ab excelsis Troianae collibus Albae,
unde suae iuxta prospectat moenia Romae
proximus ille deus, Fama velocior intrat
170
nuntius atque tuos implet, Crispine, penates?
dicebam certe: vatum non irrita currunt
auguria, en! ingens reserat tibi limen honorum
Caesar et Ausonii committit munia ferri.
vade, puer, tantisque enixus suffice donis,
175
felix, qui magno iam nunc sub praeside iuras
cuique sacer primum tradit Germanicus ensem!
non minus hoc, fortis quam si tibi panderet ipse
Bellipotens aquilas torvaque induceret ora
casside, vade alacer maioraque disce mereri!
180