Şiir 2
hic puer e turba volucrum, cui plurimus ignis
ore manuque levi numquam frustrata sagitta,
agmine de medio tenera sic dulce profatur
voce—pharetrati pressere silentia fratres.
‘Scis ut, mater," ait " nulla mihi dextera segnis
65
militia; quemcumque hominum divumque dedisti,
uritur, at quondam lacrimis et supplice dextra
et votis precibusque virum concede moveri,
o genetrix: duro nec enim ex adamante creati,
sed tua turba sumus, clarus de gente Latina
70
est iuvenis, quem patriciis maioribus ortum
nobilitas gavisa tulit praesagaque formae
protinus c nostro posuit cognomina caelo,
hunc egomet tota quondam—tibi dulce—pharetra
improbus et densa trepidantem cuspide fixi.
75
quamvis Ausoniis multum gener ille petitus
matribus, edomui victum dominaeque potentis
ferre iugum et longos iussi sperare per annos,
ast illam summa leviter—sic namque iubebas—
lampade parcentes et inerti strinximus arcu.
80