Şiir 4
forsitan Ausonias ibis frenare cohortes
aut Rheni populos aut nigrae litora Thyles
aut Histrum servare datur metuendaque portae
limina Caspiacae. nec enim tibi sola potentis
eloquii virtus: sunt membra accommoda bellis
65
quique gravem tarde subeant thoraca lacerti:
seu campo pedes ire pares, est agmina supra
nutaturus apex; seu frena sonantia flectes,
serviet asper equus, nos facta aliena canendo
vergimur in senium: propriis tu pulcher in armis
70
ipse canenda geres parvoque exempla parabis
magna Getae, dignos quem iam nunc belliger actus
poscit avus praestatque domi novisse triumphos,
surge, agedum, iuvenemque, puer, deprende parentem,
stemmate materno felix, virtute paterna.
75
iam te blanda sinu Tyrio sibi Gloria felix
educat et cunctas gaudet spondere curules.’—
Haec ego Chalcidicis ad te, Marcelle, sonabam
litoribus, fractas ubi Vesvius erigit iras,
aemula Trinacriis volvens incendia flammis.
80