Şiir 5
ιστημιαν 5 ΦΥΛΑΚΙΔΑι ΑΙΓΙΝΗΤΗι ΠΑΓΚΡΑΤΙῼ
μᾶτερ Ἁλίου πολυώνυμε Θεία,
σέο ἕκατι καὶ μεγασθενῆ νόμισαν
χρυσὸν ἄνθρωποι περιώσιον ἄλλων·
νᾶες ἐν πόντῳ καὶ ὑφʼ ἅρμασιν ἵπποι
5
διὰ τεάν, ὤνασσα, τιμὰν ὠκυδινάτοις ἐν ἁμίλλαισι θαυμασταὶ πέλονται·
ἔν τʼ ἀγωνίοις ἀέθλοισι ποθεινὸν
κλέος ἔπραξεν, ὅντινʼ ἀθρόοι στέφανοι
χερσὶ νικάσαντʼ ἀνέδησαν ἔθειραν
κρίνεται δʼ ἀλκὰ διὰ δαίμονας ἀνδρῶν.
δύο δέ τοι ζωᾶς ἄωτον μοῦνα ποιμαίνοντι τὸν ἄλπνιστον εὐανθεῖ σὺν ὄλβῳ,
εἴ τις εὖ πάσχων λόγον ἐσλὸν ἀκούῃ.
μὴ μάτευε Ζεὺς γενέσθαι· πάντʼ ἔχεις,
εἴ σε τούτων μοῖρʼ ἐφίκοιτο καλῶν.
15
τὶν δʼ ἐν Ἰσθμῷ διπλόα θάλλοισʼ ἀρετά,
Φυλακίδα, κεῖται, Νεμέα δὲ καὶ ἀμφοῖν,
Πυθέᾳ τε παγκρατίου. τὸ δʼ ἐμὸν
