de Origine et Situ Germanorum Liber

Sections

1.1 – 2.4 2.5 – 4.1 4.2 – 5.5 6.1 – 6.6 7.1 – 8.3 9.1 – 10.4 10.5 – 11.6 12.1 – 13.3 13.4 – 14.4 15.1 – 16.3 16.4 – 18.2 18.3 – 19.5 20.1 – 21.2 21.3 – 23.1 23.2 – 25.3 26.1 – 28.1 28.2 – 29.2 29.3 – 30.2 30.3 – 32.2 32.3 – 34.2 34.3 – 36.3 37.1 – 37.6 38.1 – 39.4 40.1 – 41.1 41.2 – 43.3 43.4 – 44.2 44.3 – 45.5 45.6 – 46.2 46.3 – 46.6

1.1 Germania omnis a Gallis Raetisque et Pannoniis Rheno et Danubio fluminibus, a Sarmatis Dacisque mutuo metu aut montibus separatur: cetera Oceanus ambit, latos sinus et insularum immensa spatia complectens, nuper cognitis quibusdam gentibus ac regibus, quos bellum aperuit.

1.2 Rhenus, Raeticarum Alpium inaccesso ac praecipiti vertice ortus, modico flexu in occidentem versus septentrionali Oceano miscetur.

1.3 Danubius molli et clementer edito montis Abnobae iugo effusus plures populos adit, donec in Ponticum mare sex meatibus erumpat; septimum os paludibus hauritur.

2.1 Ipsos Germanos indigenas crediderim minimeque aliarum gentium adventibus et hospitiis mixtos, quia nec terra olim sed classibus advehebantur qui mutare sedes quaerebant, et immensus ultra utque sic dixerim adversus Oceanus raris ab orbe nostro navibus aditur.

2.2 quis porro, praeter periculum horridi et ignoti maris, Asia aut Africa aut Italia relicta Germaniam peteret, informem terris, asperam caelo, tristem cultu aspectuque nisi si patria sit?

2.3 Celebrant carminibus antiquis, quod unum apud illos memoriae et annalium genus est, Tuistonem deum terra editum. ei filium Mannum originem gentis conditoresque Manno tres filios adsignant, e quorum nominibus proximi Oceano Ingaevones, medii Herminones, ceteri Istaevones vocentur.

2.4 quidam, ut in licentia vetustatis, plures deo ortos pluresque gentis appellationes, Marsos Gambrivios Suebos Vandilios adfirmant, eaque vera et antiqua nomina.