Book 22
28.14
sed exorti repente insidiatores eum tumultum terroremque in latera utrimque ab tergoque incursantes fecerunt, ut nec animus ad pugnam neque ad fugam spes cuiquam superesset.
29.1
tum Fabius primo clamore paventium audito, dein conspecta procul turbata acie “ :Ita ita est,” inquit “non celerius quam timui deprendit fortuna temeritatem.
29.2
Fabio aequatus imperio Hannibalem et virtute et fortuna superiorem videt. sed aliud iurgandi suscensendique tempus erit; nunc signa extra vallum proferte: victoriam hosti extorqueamus, confessionem erroris civibus.”
29.3
iam magna ex parte caesis aliis, aliis circumspectantibus fugam Fabiana se acies repente velut caelo demissa ad auxilium ostendit.
29.4
itaque priusquam ad coniectum teli veniret aut manum consereret, et suos a fuga effusa et ab nimis feroci pugna hostis continuit. qui solutis ordinibus vage dissipati erant, undique confugerunt ad integram aciem; qui plures simul terga dederant,
29.5
conversi in hostem volventesque orbem nunc sensim referre pedem, nunc conglobati restare. ac iam prope una acies facta erat victi atque integri exercitus inferebantque signa in hostem,
29.6
cum Poenus receptui cecinit, palam ferente Hannibale ab se Minucium, se ab Fabio victum.
29.7
ita per variam fortunam diei maiore part parte exacta cum in castra reditum esset,
