Book 10
18.14
bene Hercules verteret, dicere Volumnius: malle frustra operam insumptam, quam quicquam incidisse, cur non satis esset Etruriae unus consularis exercitus.
19.1
digredientes iam consules legati tribunique ex Appiano exercitu circumsistunt; pars imperatorem suum orare, ne collegae auxilium, quod acciendunl acciendum ultro fuerit, sua sponte oblatum sperneret;
19.2
plures abeunti Volumnio obsistere; obtestari, ne pravo cum collega certamine rem publicanl publicam prodat; si qua clades incidisset, desertori magis quam deserto noxiae fore; eo rem adductam,
19.3
ut omne rei bene aut secus gestae in Etruria decus dedecusque ad L. Volumnium sit delegatum; neminem quaesiturum, quae verba Appi, sed quae fortuna exercitus fuerit;
19.4
dimitti ab Appio eum, sed a re publica et ab exercitu retineri; experiretur modo voluntatem militum.
19.5
haec monendo obtestandoque prope restitantes consules in contionem pertraxerunt. ibi orationes longiores habitae in eandem ferme sententiam, in quam inter paucos paucis certatum verbis fuerat.
19.6
et cum Volumnius, causa superior, ne infacundus quidem adversus eximiam eloquentiam collegae visus esset cavillansque Appius sibi acceptum referre diceret debere,
19.7
quod ex muto atque elingui facundum etiam consulem haberent; priore consulatu, primis utique mensibus, hiscere eum nequisse, nunc iam popularis orationes serere,
