5–3
Quumque Lacedaemona venisset, non adibat magistratus, sed rem trahebat, et speciosas causae pratendebat. Et quoties aliquis de summis magistratibus eum interrogasse!, cor ad reipublicae commune non accederet, suos collegas dicebat a se exspectari; eos autem aliqua occupatione impeditos remansisse; se tamen sperare, eos propediem venturos, et mirari quod nondum adessent.
Illi vero, cum haec audirent, Themistocli quidem fidem habebant, propter amicitiam, quae ipsis cum illo intercedebat; sed quum alii venirent, et aperte arguerent, muros aedificari, atque adeo jam sublimes esse, Iacere non poterant, quin crederent.
Quod quum ille intellexisset, suasit ipsis, ne verbis se (alii paterentur, sed potius de suorum civium numero probitatis iideique spectatae viros mitterent, qui rem exploratam fideliter renuntiarent.
Illi igitur bos miserunt. Themistocles vero Atheniensibus horum adventum per nuntios clam significavit, suadens, ut quam occultissime possent eos retinerent, neque dimitterent, ante quam ipsi redi issent; jam enim etiam college ejus ad ipsum venerant, Habronichus Lysiclis, et Aristides Lysimachi filius, murum jam salis altum esse nuntiantes; metuebat enim, ne Lacedaemonii, ubi rem plane rescivissent , se non amplius dimitterent.