Book 9
silva deam, saevis ubi quondam exserta sagittis
fecundam lasso Nioben consumpserat arcu.
Illum acies inter coepta iam caede superbum
nescius armorum et primas tunc passus habenas
venator raptabat equus, quem discolor ambit
685
tigris et auratis adverberat unguibus armos,
colla sedent nodis et castigata iubarum
libertas, nemorisque notae sub pectore primo
iactantur niveo lunata monilia dente,
ipse bis Oebalio saturatam murice pallam
690
lucentesque auro tunicas — hoc neverat unum
mater opus — tenui collectus in ilia vinclo,
cornipedis laevo clipeum demiserat armo,
ense gravis nimio: tereti iuvat aurea morsu
fibula, pendentes circum latera aspera cinctus,
695
vaginaeque sonum tremulumque audire pharetrae
murmur et a cono missas in terga catenas;
interdum cristas hilaris iactare comantis
et pictum gemmis galeae iubar, ast ubi pugna
cassis anhela calet, resoluto vertice nudus
700
exoritur1: tunc dulce comae radiisque trementes
dulce nitent visus et, quas dolet ipse morari,
nondum mutatae rosea lanugine malae,
nec formae sibi laude placet multumque severis
asperat ora minis, sed frontis servat honorem
705
ira decens. dat sponte locum Thebana iuventus,
natorum memores, intentaque tela retorquent,
sed premit et saevas miserantibus ingerit hastas,
illum et Sidoniae iuga per Teumesia Nymphae
bellantem atque ipso sudore et pulvere gratum
710
laudant, et tacito ducunt suspiria voto.
Talia cernenti mitis subit alta Dianae
corda dolor, fletuque genas violata quod inquit,
‘nunc tibi, quod leti quaeram dea fida propinqui
effugium? haecne ultro properasti in proelia, saeve
715
ac miserande puer? cruda heu festinaque virtus
suasit et hortatrix animosi gloria leti.
scilicet angustum iamdudum urgentibus annis
Maenalium tibi, parve, nemus, perque antra ferarum
vix tutae sine matre viae, silvestria cuius
720
