Book 9
Alcyone deserta gemit, cum pignora saevus
Auster et algentes rapuit Thetis invida nidos,
mergitur orba iterum, penitusque occulta sub undis
limite non uno, liquidum qua subter eunti
lucet iter, miseri nequaquam funera nati
365
vestigat, plangitque tamen; saepe horridus amnis
obstat, et obducto caligant sanguine visus,
illa tamen praeceps in tela offendit et enses
scrutaturque manu galeas et prona reclinat
corpora; nec ponto submota intrabat amaram
370
Dorida, possessum donec iam fluctibus altis
Nereidum miserata cohors ad pectora matris
impulit, illa manu ceu vivum amplexa reportat
insternitque toris riparum atque umida siccat
mollibus ora comis, atque haec ululatibus addit:
375
‘ hoc tibi semidei munus tribuere parentes
nee mortalis avus? sic nostro in gurgite regnas?
mitior haec misero discors alienaque tellus,
mitior unda maris, quae iuxta flumina corpus
rettulit et miseram visa exspectasse parentem.
380
hine mei vultus? haec torvi lumina patris?
hi crines undantis avi? tu nobile quondam
undarum nemorumque decus, quo sospite maior
diva et Nympharum longe regina ferebar.
heu ubinam ille frequens modo circa limina matris
385
ambitus orantesque tibi servire Napaeae?
cur nunc te, melius saevo mansure profundo,
amplexu misero tumulis, Crenaee, reporto
non mihi? nec tantae pudet heu miseretque ruinae,
dure parens? quae te alta et ineluctabilis imo
390
condidit amne palus, quo nec iam cruda nepotis
funera, nec nostri valeant perrumpere planctus?
ecce furit iactatque tuo se in gurgite maior
Hippomedon, illum ripaeque undaeque tremiscunt,
illius impulsu nostrum bibit unda cruorem:
395
tu piger et trucibus facilis servire Pelasgis.
ad cineres saltem supremaque iusta tuorum,
saeve, veni, non hic solum accensure nepotem.’
his miscet planctus multumque indigna cruentat
pectora, caeruleae referunt lamenta sorores:
400
