Book 9
Asperat Aonios rabies audita cruenti
Tydeos; ipsi etiam minus ingemuere iacentem
Inachidae, culpantque virum et rupisse queruntur
fas odii; quin te, divum implacidissime, quamquam
praecipuum tunc caedis opus, Gradive, furebas,
5
offensum virtute ferunt, nec comminus ipsum
ora, sed et trepidos alio torsisse iugales,
ergo profanatum Melanippi funus acerbo
volnere non aliis ultum Cadmeia pubes
insurgunt stimulis, quam si turbata sepulcris
10
ossa patrum monstrisque datae crudelibus urnae,
accendit rex ipse super: ‘quisquamne Pelasgis
mitis adhuc hominemque gerit? iam morsibus uncis —
pro furor! usque adeo tela exsatiavimus! — artus
dilacerant. nonne Hyrcanis bellare putatis
15
tigribus, aut saevos Libyae contra ire leones?
et nunc ille iacet — pulchra o solacia leti! —
ore tenens hostile caput, dulcique nefandus
immoritur tabo; nos ferrum immite facesque,
illis nuda odia, et feritas iam non eget armis.
20
sic pergant rabidi claraque hac laude fruantur,
dum videas haec, summepater. sed enim hiscere campos
conquesti terraeque fugam mirantur; an istos
vel sua portet humus?’ magno sic fatus agebat
procursu fremituque viros, furor omnibus idem
25
Tydeos invisi spoliis raptoque potiri
corpore, non aliter subtexunt astra catervae
incestarum avium, longe quibus aura nocentem
aera desertasque tulit sine funere mortes;
illo avidae cum voce ruunt, sonat arduus aether
30
plausibus, et caelo volucres cessere minores.
Fama per Aonium rapido vaga murmure campum
spargitur in turmas, solito pernicior index
cum lugenda refert, donec, cui maxima fando
damna vehit, trepidas lapsa est Polynicis ad aures.
35
deriguit iuvenis lacrimaeque haesere paratae,
et cunctata fides; nimium nam cognita virtus
Oenidae credi letum suadetque vetatque.
sed postquam haud dubio clades auctore reperta est,
nox oculos mentemque rapit; tum sanguine fixo
40
