Book 7
intercepit iter; refovet frigentis amicum
pectus alumna senis; redit atque exile profatur:
‘o mihi sollicitum decus ac suprema voluptas,
Antigone! seras tibi demoror improbus umbras,
fors eadem scelera et caedes visurus avitas,
365
donec te thalamis habilem integramque resignem:
hoc satis, et fessum vita dimittite, Parcae,
sed dum labor iners, quanti — nunc ecce reviso —
transabiere duces: Clonin atque in terga comantes
non ego Abantiadas, non te, saxosa Caryste,
370
non humiles Aegas altumque Capherea dixi.
et iam acies obtunsa negat, cunctique resistunt,
et tuus armatis iubet ecce silentia frater.’
vix ea turre senex, cum rector ab aggere coepit:
‘magnanimi reges, quibus haud parere recusem
375
ductor et ipse meas miles defendere Thebas,
non ego vos stimulare parem — nam liber in arma
impetus, et meritas ultro iurastis in iras — ,
nec laudare satis dignasque rependere grates
sufficiam — referent superi vestraeque subacto
380
hoste manus — : urbem socia de gente subistis
tutari, quam non aliis populator ab oris
belliger externave satus tellure, sed hostis
indigena adsultat, cui castra adversa regenti
hic pater, hic genetrix, hic iunctae stirpe sorores,
385
hic erat et frater, cerne en ubicumque nefandus
excidium moliris avis: venere volentes
Aoniae populi, nec sum tibi, saeve, relictus,
quid velit ista cohors, et te sentire decebat:
reddere regna vetant.’ sic fatus, et omnia rite
390
disponit, qui bella gerant, qui moenia servent,
quas in fronte manus, medio quas robore sistat.
perspicuas sic luce fores et virgea pastor
claustra levat, dum terra recens; iubet ordine primo
ire duces, media stipantur plebe maritae;
395
ipse levat gravidas et humum fractura parentum
ubera, suceiduasque adportat matribus agnas.
Interea Danai noctemque diemque sub armis,
noctem iterum rursusque diem — sic ira ferebat —
ingeminant: contempta quies, vix aut sopor illis
400
