Book 3
ditior ille animi, cui tu, Dictaee, secundas
impuleris manifestus aves. mirum unde, sed olim
hic honor alitibus, superae seu conditor aulae
sic dedit effusum chaos in nova semina texens,
seu quia mutatae nostraque ab origine versis
485
corporibus subiere notos, seu purior axis
amotumque nefas et rarum insistere terris
vera docent; tibi, summe sator terraeque deumque,
scire licet, nos Argolicae primordia pugnae
venturumque sinas caelo praenosse laborem.
490
si datur et duris sedet haec sententia Parcis
solvere Echionias Lernaea cuspide portas,
signa feras laevusque tones; tunc omnis in astris
consonet arcana volucris bona murmura lingua,
si prohibes, hic necte moras dextrisque profundum
495
alitibus praetexe diem.’ sic fatus, et alto
membra locat scopulo; tunc plura ignotaque iungit
numina et immensi fruitur caligine mundi.
Postquam rite diu partiti sidera cunctis
perlegere animis oculisque sequacibus auras,
500
tunc Amythaonius longo post tempore vates:
‘nonne sub excelso spirantis limite caeli,
Amphiarae, vides, cursus ut nulla serenos
ales agat liquidoque polum complexa meatu
pendeat aut fugiens placabile planxerit omen?
505
non comes obscurus tripodum, non fulminis ardens
vector adest, flavaeque sonans avis unca Minervae,
non venit auguriis melior; quin vultur et altis
desuper accipitres exsultavere rapinis,
monstra volant, dirae stridunt in nube volucres,
510
nocturnaeque gemunt striges et feralia bubo
damna canens, quae prima deum portenta sequamur?
hisne dari. Thymbraee, polum? simul ora recurvo
ungue secant rabidae planctumque imitantibus alis
exagitant zephyros et plumea pectora caedunt.’
515
ille sub haec: ‘equidem varii, pater, omina Phoebi
saepe tuli: iam tum. prima cum pube virentem
semideos inter pinus me Thessala reges
duceret, hic casus terraeque malisque canentem
obstipuere duces, nec me ventura locuto
520
