Book 2
molliaque eiecta delambit vellera lingua.
Ille etiam Thebas spoliis et sanguine plenus
isset et attonitis sese populoque ducique
ostentasset ovans, ni tu, Tritonia virgo,
flagrantem multaque operis caligine plenum
685
consilio dignata virum: ‘sate gente superbi
Oeneos, absentes cui dudum vincere Thebas
adnuimus, iam pone modum nimiumque secundis
parce deis: huic una fides optanda labori,
fortuna satis usus abi.’ restabat acerbis
690
funeribus socioque gregi non sponte superstes
Haemonides—ille haec praeviderat. omina doctus
aeris et nulla deceptus ab alite—Maeon,
nec veritus prohibere ducem, sed fata monentem
privavere fide. vita miserandus inerti
695
damnatur; trepido Tydeus immitia mandat:
‘quisquis es Aonidum, quem crastina munere nostro
manibus exemptum mediis Aurora videbit,
haec iubeo perferre duci: cinge aggere portas,
tela nova, fragiles aevo circum inspice muros,
700
praecipue stipare viros densasque memento
multiplicare acies! fumantem hunc aspice late
ense meo campum: tales in bella venimus.’
Haec ait, et meritae pulchrum tibi. Pallas, honorem
sanguinea de strage parat, praedamque iacentem
705
comportat gaudens ingentiaque acta recenset.
quercus erat tenerae iam longum oblita iuventae
aggere camporum medio, quam plurimus ambit
frondibus incurvis et crudo robore cortex.
huic leves galeas perfossaque vulnere crebro
710
inserit arma ferens, huic truncos ictibus enses
subligat et tractas membris spirantibus hastas,
corpora tunc atque arma simul cumulata superstans
incipit—oranti nox et iuga longa resultant—:
‘diva ferox, magni decus ingeniumque parentis,
715
bellipotens, cui torva genis horrore decoro
cassis et asperso crudescit sanguine Gorgon,
nec magis ardentes Mavors hastataque pugnae
impulerit Bellona tubas, huic adnue sacro,
seu Pandionio nostras invisere noctes
720
