Book 2
Oenidae tacitoque simul sub pectore regi.
Nec piger ingenio scelerum fraudisque nefandae
rector eget. iuvenum fidos, lectissima bello
corpora, nunc pretio, nunc ille hortantibus ardens
sollicitat dictis, nocturnaque proelia saevus
485
instruit, et sanctum populis per saecula nomen
legatum insidiis tacitoque invadere ferro—
quid regnis non vile?—cupit, quas quaereret artes,
si fratrem, Fortuna, dares! o caeca nocentum
consilia! o semper timidum scelus! exit in unum
490
plebs ferro iurata caput; ceu castra subire
apparet aut celsum crebri arietis ictibus urbis
inclinare latus: densi sic agmine facto
quinquaginta altis funduntur in ordine portis,
macte animi, tantis dignus qui credens armis!
495
Fert via per dumos propior, qua calle latenti
praecelerant densaeque legunt compendia silvae.
lecta dolis sedes: gemini procul urbe malignis
faucibus urgentur colles, quos umbra superni
montis et incurvis claudunt iuga frondea silvis—
500
insidias natura loco caecamque latendi
struxit opem—mediasque arte secat aspera rupes
semita, quam subter campi devexaque latis
arva iacent spatiis, contra importuna crepido,
Oedipodioniae domus alitis; hic fera quondam
505
pallentes erecta genas suffusaque tabo
lumina, concretis infando sanguine plumis
relliquias amplexa virum semesaque nudis
pectoribus stetit ossa premens visuque tremendo
conlustrat campos, si quis concurrere dictis
510
hospes inexplicitis aut comminus ire viator
audeat et dirae commercia iungere linguae;
nec mora, quin acuens exsertos protinus ungues
liventesque manus strictosque in vulnera dentes
terribili adplausu circum hospita surgeret ora;
515
et latuere doli, donec de rupe cruenta
heu! simili deprensa viro, cessantibus alis,
tristis inexpletam scopulis adfligeret alvum,
monstrat silva nefas: horrent vicina iuvenci
gramina, damnatis avidum pecus abstinet herbis;
520
