Book 11
ceu templis decus et patriae laturus ovanti,
arma etiam spoliare cupit; nondum ille peractis
manibus ultrices animam servabat in iras.
utque superstantem pronumque in pectora sensit,
erigit occulte ferrum vitaeque labantis
565
relliquias tenues odio supplevit, et ensem
iam laetus fati fraterno in corde reliquit.
ille autem: ‘vivisne an adhuc manet ira superstes,
perfide, nec sedes umquam meriture quietas?
huc mecum ad manes! illic quoque pacta reposcam,
570
si modo Agenorei stat Gnosia iudicis urna,
qua reges punire datur.’ nec plura locutus
concidit et totis fratrem gravis obruit armis.
Ite truces animae funestaque Tartara leto
polluite et cunctas Erebi consumite poenas!
575
vosque malis hominum, Stygiae, iam parcite, divae:
omnibus in terris scelus hoc omnique sub aevo
viderit una dies, monstrumque infame futuris
excidat, et soli memorent haec proelia reges.
At genitor sceleris comperto fine profundis
580
erupit tenebris, saevoque in limine profert
mortem imperfectam: veteri stat sordida tabo
utraque canities, et durus sanguine crinis
obnubit furiale caput; procul ora genaeque
intus et effossae squalent vestigia lucis.
585
virgo autem impositae sustentat pondera laevae,
dextra sedet baculo, qualis si puppe relicta
exosus manes pigri sulcator Averni
exeat ad superos solemque et pallida turbet
astra, nec ipse diu fortis patiensque superni
590
aeris; interea longum cessante magistro
crescat opus, totisque exspectent saecula ripis:
talis init campum, comitique extrema gementi
duc, ait, ‘ad natos patremque recentibus, oro,
inice funeribus!’ cunctatur nescia virgo,
595
quid paret; impediunt iter implicitosque morantur
arma, viri, currus, altaque in strage seniles
deficiunt gressus et dux miseranda laborat,
ut quaesita diu monstravit corpora clamor
virginis, insternit totos frigentibus artus.
600
