Book 8
Pirithous valida quatiens venabula dextra.
Cui “procul” Aegides “o me mihi carior” inquit
405
“pars animae consiste meae! licet eminus esse
fortibus: Ancaeo nocuit temeraria virtus.”
Dixit et aerata torsit grave cuspide cornum.
Quo bene librato votique potente futuro,
obstitit abscisa frondosus ab arbore ramus.
410
Misit et Aesonides iaculum: quod casus ab illo
vertit in inmeriti fatum latrantis et inter
ilia coniectum tellure per ilia fixum est.
At manus Oenidae variat, missisque duabus
hasta prior terra, medio stetit altera tergo.
415
Nec mora, dum saevit, dum corpora versat in orbem
stridentemque novo spumam cum sanguine fundit,
vulneris auctor adest hostemque inritat ad iram
splendidaque adversos venabula condit in armos.
Gaudia testantur socii clamore secundo
420
victricemque petunt dextrae coniungere dextram
inmanemque ferum multa tellure iacentem
mirantes spectant, neque adhuc contingere tutum
esse putant; sed tela tamen sua quisque cruentat.
Ipse pede imposito caput exitiabile pressit
425
atque ita “sume mei spolium, Nonacria, iuris,”
dixit “et in partem veniat mea gloria tecum.”
Protinus exuvias rigidis horrentia saetis
terga dat et magnis insignia dentibus ora.
Illi laetitiae est cum munere muneris auctor:
430
invidere alii, totoque erat agmine murmur.
E quibus ingenti tendentes bracchia voce
“pone age nec titulos intercipe, femina, nostros,”
Thestiadae clamant “nec te fiducia formae
decipiat, ne sit longe tibi captus amore
435
auctor” et huic adimunt munus, ius muneris illi.
Non tulit et tumida frendens Mavortius ira
“discite, raptores alieni” dixit “honoris,
facta minis quantum distent,” hausitque nefando
pectora Plexippi nil tale timentia ferro.
440
Toxea, quid faciat, dubium pariterque volentem
ulcisci fratrem fraternaque fata timentem
haud patitur dubitare diu calidumque priori
