Book 15
finiat Ausoniae: certas ita dicere sortes.
Dissidet et variat sententia, parsque negandum
non putat auxilium, multi retinere suamque
non emittere opem nec numina tradere suadent:
650
dum dubitant, seram pepulere crepuscula lucem,
umbraque telluris tenebras induxerat orbi,
cum deus in somnis opifer consistere visus
ante tuum, Romane, torum, sed qualis in aede
esse solet, baculumque tenens agreste sinistra
655
caesariem longae dextra deducere barbae
et placido tales emittere pectore voces:
“Pone metus! Veniam simulacraque nostra relinquam.
Hunc modo serpentem, baculum qui nexibus ambit,
perspice et usque nota visu, ut cognoscere possis!
660
Vertar in hunc, sed maior ero tantusque videbor,
in quantum verti caelestia corpora debent.”
Extemplo cum voce deus, cum voce deoque
somnus abit, somnique fugam lux alma secuta est.
Postera sidereos aurora fugaverat ignes:
665
incerti, quid agant, proceres ad templa petiti
perveniunt operosa dei, quaque ipse morari
sede velit, signis caelestibus indicet, orant.
Vix bene desierant, cum cristis aureus altis
in serpente deus praenuntia sibila misit
670
adventuque suo signumque arasque foresque
marmoreumque solum fastigiaque aurea movit
pectoribusque tenus media sublimis in aede
constitit atque oculos circumtulit igne micantes.
Territa turba pavet. Cognovit numina castos
675
evinctus vitta crines albente sacerdos:
“En deus est deus est! Animis linguisque favete,
quisquis ades!” dixit. “Sis, o pulcherrime, visus
utiliter populosque iuves tua sacra colentes !”
Quisquis adest, visum venerantur numen, et omnes
680
verba sacerdotis referunt geminata piumque
Aeneadae praestant et mente et voce favorem.
Adnuit his motisque deus rata pignora cristis
et repetita dedit vibrata sibila lingua.
Tum gradibus nitidis delabitur oraque retro
685
flectit et antiquas abiturus respicit aras
