Book 14
plurima qua silva est et equo loca pervia non sunt.
Haud mora: continuo praedae petit inscius umbram
Picus equique celer spumantia terga relinquit
spemque sequens vanam silva pedes errat in alta.
Concipit illa preces et verba precantia dicit
365
ignotosque deos ignoto carmine adorat,
quo solet et niveae vultum confundere Lunae
et patrio capiti bibulas subtexere nubes.
Tum quoque cantato densetur carmine caelum,
et nebulas exhalat humus, caecisque vagantur
370
limitibus comites, et abest custodia regis.
Nacta locum tempusque “per, o, tua lumina” dixit,
“quae mea ceperunt, perque hanc, pulcherrime, formam,
quae facit, ut supplex tibi sim dea, consule nostris
ignibus et socerum, qui pervidet omnia, Solem
375
accipe, nec durus Titanida despice Circen!”
Dixerat. Ille ferox ipsamque precesque relinquit
et “quaecumque es” ait, “non sum tuus: altera captum
me tenet et teneat per longum, comprecor, aevum!
Nec venere externa socialia foedera laedam,
380
dum mihi Ianigenam servabunt fata Canentem!”
Saepe retemptatis precibus Titania frustra
“non impune feres, neque” ait “reddere Canenti,
laesaque quid faciat, quid amans, quid femina disces.”
Tum bis ad occasum, bis se convertit ad ortus,
ter iuvenem baculo tetigit, tria carmina dixit.
Ille fugit, sed se solito velocius ipse
currere miratur: pennas in corpore vidit,
seque novam subito Latiis accedere silvis
390
indignatus avem duro fera robora rostro
figit et iratus longis dat vulnera ramis.
Purpureum chlamydis pennae traxere colorem,
fibula quod fuerat vestemque momorderat aurum,
pluma fit, et fulvo cervix praecingitur auro,
395
nec quicquam antiquum Pico nisi nomina restat.
Interea comites, clamato saepe per agros
nequiquam Pico nullaque in parte reperto,
inveniunt Circen (nam iam tenuaverat auras
passaque erat nebulas ventis ac sole recludi)
400
criminibusque premunt veris regemque reposcunt
