Book 11
“nulla est Alcyone, nulla est!” ait. “Occidit una
cum Ceyce suo! Solantia tollite verba!
685
Naufragus interiit! Vidi agnovique manusque
ad discedentem cupiens retinere, tetendi.
Umbra fuit, — sed et umbra tamen manifesta virique
vera mei! Non ille quidem, si quaeris, habebat
adsuetos vultus, nec quo prius, ore nitebat:
690
pallentem nudumque et adhuc umente capillo
infelix vidi. Stetit hoc miserabilis ipse
ecce loco!” (et quaerit, vestigia siqua supersint)
“Hoc erat, hoc, animo quod divinante timebam,
et ne me fugeres, ventos sequerere, rogabam.
695
At certe vellem, quoniam periturus abibas,
me quoque duxisses! Multum fuit utile tecum
ire mihi: neque enim de vitae tempore quicquam
non simul egissem, nec mors discreta fuisset.
Nunc absens perii, iactor quoque fluctibus absens,
700
et sine me me pontus habet. Crudelior ipso
sit mihi mens pelago, si vitam ducere nitar
longius et tanto pugnem superesse dolori.
Sed neque pugnabo, nec te, miserande, relinquam
et tibi nunc saltem veniam comes, inque sepulcro
705
si non urna, tamen iunget nos littera: si non
ossibus ossa meis, at nomen nomine tangam.”
Plura dolor prohibet, verboque intervenit omni
plangor, et attonito gemitus a corde trahuntur.
Mane erat, egreditur tectis ad litus et illum
710
maesta locum repetit, de quo spectarat euntem.
Dumque moratur ibi, dumque “hic retinacula solvit,
hoc mihi discedens dedit oscula litore” dicit,
prospicit: in liquida, spatio distante, tuetur
715
nescio quid quasi corpus, aqua. Primoque, quid illud
esset, erat dubium; postquam paulum appulit unda,
et, quamvis aberat, corpus tamen esse liquebat,
qui foret, ignorans, quia naufragus, omine mota est
et, tamquam ignoto lacrimam daret, “heu! miser” inquit
720
“quisquis es, et siqua est coniunx tibi !” Fluctibus actum
fit propius corpus; quod quo magis illa tuetur,
hoc minus et minus est mentis sua, iamque propinquae
admotum terrae, iam quod cognoscere posset,
