iram sanguine! regio sub pectore cordis
1
protegit imbutam flammis avidamque nocendi
praecipitemque sui. rabie succensa tumescit,
contrahitur tepefacta metu. cumque omnia secum
duceret et requiem membris vesana negaret,
invenit pulmonis opem madidumque furenti
praebuit, ut tumidae ruerent in mollia fibrae.
at sibi cuncta petens, nil conlatura cupido
in iecur et tractus imos compulsa recessit,
quae, velut inmanis reserat dum belua rictus,
expleri pascique nequit: nunc verbere curas
torquet avaritiae, stimulis nunc flagrat amorum,
nunc gaudet, nunc maesta dolet satiataque rursus
exoritur caesaque redit pollentius hydra.
Hos igitur potuit si quis sedare tumultus,
inconcussa dabit purae sacraria menti.
tu licet extremos late dominere per Indos,
te Medus, te mollis Arabs, te Seres adorent:
si metuis, si prava cupis, si duceris ira,
servitii patiere iugum; tolerabis iniquas
interius leges, tunc omnia iure tenebis,
cum poteris rex esse tui. proclivior usus
in peiora datur suadetque licentia luxum
inlecebrisque effrena favet. tum vivere caste
asperius, cum prompta Venus; tum durius irae
consulitur, cum poena patet. sed comprime motus
nec tibi quid liceat, sed quid fecisse decebit
occurrat, mentemque domet respectus honesti.
Hoc te praeterea crebro sermone monebo,
ut te totius medio telluris in ore
vivere cognoscas, cunctis tua gentibus esse
facta palam nec posse dari regalibus usquam
secretum vitiis; nam lux altissima fati
occultum nihil esse sinit, latebrasque per omnes
intrat et abstrusos explorat fama recessus.
Sis pius in primis; nam cum vincamur in omni
munere, sola deos aequat dementia nobis,
neu dubie suspectus agas neu falsus amicis
rumorumve avidus: qui talia curat, inanes
horrebit strepitus nulla non anxius hora.
