Maenalios arcus venatricesque pharetras
1
suspendit, puerile decus; tu saepe Minervae
lusisti clipeo fulvamque impune pererrans
aegida tractasti blandos interritus angues;
saepe tuas etiam iam tum gaudente marito
velavit regina comas festinaque voti
praesumptum diadema dedit, tum lenibus ulnis
sustulit et magno porrexit ad oscula patri.
nec dilatus honos: mutatur principe Caesar;
protinus aequaris fratri. Non certius umquam
hortati superi, nullis praesentior aether
adfuit ominibus. tenebris involverat atra
lumen hiems densosque Notus collegerat imbres.
sed mox, cum solita miles te voce levasset,
nubila dissolvit Phoebus pariterque dabantur
sceptra tibi mundoque dies: caligine liber
Bosphorus adversam patitur Calchedona cerni.
nec tantum vicina nitent, sed tota repulsis
nubibus exuitur Thrace, Pangaea renident
insuetosque palus radios Maeotia vibrat.
nec Boreas nimbos aut sol ardentior egit:
imperii lux ilia fuit; praesagus obibat
cuncta nitor risitque tuo natura sereno.
visa etiam medio populis mirantibus audax
Stella die, dubitanda nihil nec crine retuso
languida, sed quantus numeratur nocte Bootes,
emicuitque plagis alieni temporis hospes
ignis et agnosci potuit, cum luna lateret:
sive parens Augusta fuit, seu forte reluxit
divi sidus avi, seu te properantibus astris
cernere sol patiens caelum commune remisit.
adparet quid signa ferant. ventura potestas
claruit Ascanio, subita cum luce comarum
innocuus flagraret apex Phrygioque volutus
vertice fatalis redimiret tempora candor.
at tua caelestes inlustrant omina flammae.
talis ab Idaeis primaevus Iuppiter antris
possessi stetit arce poli famulosque recepit
natura tradente deos; lanugine nondum
vernabant vultus nec adhuc per colla fluebant
