Book 2
nescit adhuc graviterque adprensa veste morantem
1
increpat Augustum: scandat sublime tribunal,
participem sceptri, socium declaret honoris —
cum subito stringunt gladios; vox desuper ingens
infremuit: “nobis etiam, deterrime, nobis
sperasti famulas imponere posse catenas?
unde redi nescis? patiarne audire satelles,
qui leges aliis libertatemque reduxi?
bis domitum civile nefas, bis rupimus Alpes.
tot nos bella docent nulli servire tyranno.”
Deriguit. spes nulla fugae; seges undique ferri
circumfusa micat; dextra laevaque revinctus
haesit et ensiferae stupuit mucrone coronae,
ut fera, quae nuper montes amisit avitos
altorumque exul nemorum damnatur harenae
muneribus, commota ruit; vir murmure contra
hortatur nixusque genu venabula tendit;
ilia pavet strepitus cuneosque erecta theatri
respicit et tanti miratur sibila vulgi.
Unus per medios audendi pronior ense
prosilit exerto dictisque et vulnere torvus
impetit: “hac Stilicho, quem iactas pellere, dextra
te ferit; hoc absens invadit viscera ferro.”
sic fatur meritoque latus transverberat ictu.
Felix ilia manus, talem quae prima cruorem
hauserit et fessi poenam libaverit orbis!
mox omnes laniant hastis artusque trementes
dilacerant; uno tot corpore tela tepescunt
et non infecto puduit mucrone reverti.
hi vultus avidos et adhuc spirantia vellunt
lumina, truncates alii rapuere lacertos.
amputat ille pedes, umerum quatit ille solutis
nexibus; hic fracti reserat curvamina dorsi;
hic iecur, hic cordis fibras, hic pandit anhelas
pulmonis latebras. spatium non invenit ira
nec locus est odiis. consumpto funere vix tum
deseritur sparsumque perit per tela cadaver,
sic mons Aonius rubuit, cum Penthea ferrent
Maenades aut subito mutatum Actaeona cornu
traderet insanis Latonia visa Molossis.
