Book 3
attritosque manu radios proiectaque pensa
1
cunctaque virgineo sparsa oblectamina ludo
ceu natam pressat gremio ; castumque cubile
desertosque toros et, sicubi sederat olim,
perlegit : attonitus stabulo ceu pastor inani,
cui pecus aut rabies Poenorum inopina leonum
aut populatrices infestavere catervae ;
serus at ille redit vastataque pascua lustrans
non responsuros ciet imploratque iuvencos.
Atque ibi secreta tectorum in parte iacentem
conspicit Electram, natae quae sedula nutrix
Oceani priscas inter notissima Nymphas.
par Cereri pietas ; haec post cunabula dulci
ferre sinu summoque Iovi deducere parvam
sueverat et genibus ludentem aptare paternis.
haec comes, haec custos, haec proxima mater haberi.
tunc laceras effusa comas et pulvere cano
sordida sidereae raptus lugebat alumnae.
Hanc adgressa Ceres, postquam suspiria tandem
laxavit frenosque dolor : quod cernimus inquit
“excidium ? cui praeda feror ? regnatne maritus
an caelum Titanes habent ? quae talia vivo
ausa Tonante manus ? rupitne Typhoia cervix
Inarimen ? fractane iugi compage Vesevi
Alcyoneus Tyrrhena pedes per stagna cucurrit ?
an vicina mihi quassatis faucibus Aetna
protulit Enceladum ? nostros an forte penates
adpetiit centum Briareia turba lacertis ?
heu, ubi nunc es, nata, mihi ? quo, mille ministrae,
quo, Cyane ? volucres quae vis Sirenas abegit ?
haecine vestra fides ? sic fas aliena tueri
pignora ?” Contremuit nutrix, maerorque pudori
cedit, et adspectus miserae non ferre parentis
emptum morte velit longumque inmota moratur
auctorem dubium certumque expromere funus.
vix tamen haec : “Acies utinam vesana Gigantum
hanc dederit cladem ! levius communia tangunt.
sed divae, multoque minus quod rere, sorores
in nostras (nimium !) coniuravere ruinas.
insidias superum, cognatae vulnera cernis
