Book 2
pacificas rubri torsisset fulminis alas
1
confessus socerum : nimbis hymenaeus hiulcis
intonat et testes firmant conubia flammae.
Invitae cessere deae. compescuit arcum
cum gemitu talesque dedit Latonia voces :
“Sis memor o longumque vale, reverentia patris
obstitit auxilio, nec nos defendere contra
possumus : imperio vinci maiore fatemur.
in te coniurat genitor populoque silenti
traderis, heu ! cupidas non adspectura sorores
aequalemque chorum. quae te fortuna supernis
abstulit et tanto damnavit sidera luctu ?
iam neque Partheniis innectere retia lustris
nec pharetram gestare libet : securus ubique
spumet aper saevique fremant impune leones.
te iuga Taygeti, posito te Maenala flebunt
venatu maestoque diu lugebere Cyntho.
Delphica quin etiam fratris delubra tacebunt.”
Interea volucri fertur Proserpina curru
caesariem diffusa Noto planctuque lacertos
verberat et questus ad nubila tendit inanes :
“Cur non torsisti manibus fabricata Cyclopum
in nos tela, pater ? sic me crudelibus umbris
tradere, sic toto placuit depellere mundo ?
nullane te flectit pietas nihilumque paternae
mentis inest ? tantas quo crimine movimus iras ?
non ego, cum rapido saeviret Phlegra tumultu,
signa deis adversa tuli ; non robore nostro
Ossa pruinosum vexit glacialis Olympum.
quod conata nefas aut cuius conscia culpae
exul ad inmanes Erebi detrudor hiatus ?
o fortunatas alii quascumque tulere
raptores ! saltem communi sole fruuntur.
sed mihi virginitas pariter caelumque negatur,
eripitur cum luce pudor, terrisque relictis
servitum Stygio ducor captiva tyranno.
o male dilecti flores despectaque matris
consilia ! o Veneris deprensae serius artes !
mater, io ! seu te Phrygiis in vallibus Idae
Mygdonio buxus circumsonat horrida cantu,
