nec ferro sic corda rigent ut nosse recusem
1
quam sanctum soceri nomen, quam dulce mariti,
quantus prolis amor, sed numquam oblita decoris
obscaenam latebram pietas ignava requiret.
nec vobis fortis monitor, mihi cautior uni :
hic coniunx, hic progenies, hic carior omni
luce gener ; pars nulla mei subducta procellae.
accipe tu nostrae, tellus Oenotria, mentis
vincula communes tecum subeuntia casus,
exiguamque moram muris impende tuendis,
dum redeo lectum referens in classica robur.”
His dictis pavidi firmavit inertia vulgi
pectora migrantisque fugam compescuit aulae ;
ausaque tum primum tenebris emergere pulsis
Hesperia, ut secum iunxisse pericula vidit
Augustum, tantoque sui stetit obside fati.
protinus, umbrosa vestit qua litus oliva
Larius et dulci mentitur Nerea fluctu,
parva puppe lacum praetervolat ; ocius inde
scandit inaccessos brumali sidere montes
nil hiemis caelive memor. sic ille relinquens
ieiunos antro catulos inmanior exit
hiberna sub nocte leo tacitusque per altas
incedit furiale nives ; stant colla pruinis
aspera ; flaventes adstringit stiria saetas ;
nec meminit leti nimbosve aut frigora curat,
dum natis alimenta parat. Sublimis in Arcton
prominet Hercyniae confinis Raetia silvae,
quae se Danuvii iactat Rhenique parentem
utraque Romuleo praetendens flumina regno :
primo fonte breves, alto mox gurgite regnant
et fluvios cogunt unda coeunte minores
in nomen transire suum. te Cimbrica Tethys
divisum bifido consumit, Rhene, meatu ;
Thracia quinque vadis Histrum vorat Amphitrite :
ambo habiles remis, ambo glacialia secti
tergo rotis, ambo Boreae Martique sodales.
sed latus, Hesperiae quo Raetia iungitur orae,
praeruptis ferit astra iugis panditque tremendam
vix aestate viam. multi ceu Gorgone visa
