Book 25
4
Homer. κ 302–306. (Diosc. III 47 = Plin. XXVI 33). Th. H. IX 15, 7. Clarissimalatissima E. laudat- v.a.S. herbarum est Homero testeteste om.EG. quam vocari aa om.d. dis putat moly, et inventionem eius Mercurio adsignat contraquecontra quem Vd. demonstrat v.a.S. summa veneficia demonstrationem. nasci eam hodie circa Pheneumphaeneum V. et in Cyllene Arcadiae tradunt specie illa Homerica, radice rotunda nigraque, magnitudine cepae, folio scillae, effodifodi dT. autem nonautem non (autē n???) vet. Dal. autem ll.v(D). haut J. haud S. cfr. Theophr. difficulter. Graeci auctores florem eius luteum pinxerelutem pingere V., cum Homerus candidum scripserit. inveni e peritis herbarum medicis qui et in Italia nasci eam diceret adferriqueaffir- maretque dT.ee J cum Strackio. om. ll. v. Campania in Vd.autumniautumni ego. cfr. § 117. XXVI 46. mihi ll. v. mnemini J. aliquotaliquod V. diebus, effossam inter difficultatesdifficultatis VD. saxeas, radicisradices V. xxx pedes longae ac ne sic quidem solidae, sed abruptaeobrutae d..
4
cfr. Plin. XXVI 107. Ab ea maxima auctoritas herbae est, quam dodecatheon duodecatheon Vd. vocantan uocant ut? cfr. XXXVII 195. omnium deorum maiestatemaiestate ego. -tem ll.v. commendantes. in aqua potamqua pota E. omnibus morbis mederi tradunt. folia eius septem, lactucis simillima, exeunt a lutealutae VdT. radice.
