Book 2
11
Defectus lunae magnitudinem eius haut dubia ratione declarat, sicut terrae parvitatenm ipseipse Fd2RaB. -sa Epzv.om.d1 deficiens. namque cum sint tres umbrarum figurae constetque, si par lumini sit materia quaequae R2E2dpyv. om.r iaciatiaciat J. iactat dE1yv. -tatu a. -ta??? F1 -tā F2. -tans f. -tet R1p. faciat R2, umbram columnae effigie iaciiacere y nec habere finem, si vero maior materia quam lumen, turbinis recti, ut sit imum eius angustissimum et simili modo infinita longitudo, si minor materia quam lux, metae existere effigiem in cacuminis finemfine pyva.G desinentem talemque cerni umbram deficiente luna: palam fitfit Fa. est y, ut nullaut nulla Eapv. haut (aut F1R) ulla FRd2Ty. nulla d1 amplius relinquaturrelinquatur Eapv. -uetur d. -uitur FRy dubitatio, superarisolem superare yD magnitudinemmagnitudinem terrae dTyS. -ne terrae FRa. -ne terram E(?)pv terrae. idhic (pro id) Eaz. hec R1. ??? F1 quidem et tacitis naturae ipsiusipsius naturae indiciis pva.J. nat- ind- ips- R indiciis: cur enim partitis vicibus anni brumalis abscedit aut noctium opacitate terras reficit?dist. J exusturus haut dubie, et sic quoque exurens quadam in parte. tanta magnitudo est.
11
cfr. Liv. XLIV 37, 5. Val. Max. VIII 11, 1. Quintil. I 10, 47. Lyd. ost. 9 p. 30b.—(10) Herodot. I 74. Lyd. ost. 9 p. 30ab.—Ptolem. geogr. 14. Lyd. ost. 7 p. 24c.
